Van de Prins geen kwaad

Stel je zoekt een coach, waar let je dan op? Dat is heel verschillend per persoon. De een zoekt dit, de ander dat.
Een tijdje geleden hoorde ik dat Lindy serieuze stappen heeft gezet om als coach aan de slag te gaan.  Het bericht raakte me want ik ken haar een beetje.

Twintig jaar geleden was ze stagiaire
op een kinderdagcentrum waar ik de leidinggevende was.

In die tijd was ik al enigzins gevestigd in mijn toenmalige baan. Ik had dagelijks te maken met zorg en onderwijs, maar ook met flinke problematiek zoals je die binnen de gehandicaptenzorg helaas tegenkomt.
Het team was jong maar ervaren en bekwaam en meestal liep alles zoals het moest.

Lindy Prins viel als stagiaire direct op.

Lindy kwam niet alleen om een diploma te halen, Lindy kwam om iets te doen! Niet voor zichzelf, voor een ander! Klopt, dat is precies wat we nodig hebben. Ze vond al snel haar weg in het team en hoorde er in no-time bij.

Ze was enigszins onzeker over zichzelf

en dat vond ik aan een kant bijna niet te geloven, maar van de andere kant ook een meerwaarde.
Geen gelijk hebberige begeleidster die alles al weet, geen ego van hier tot Amersfoort,
geen spoor van arrogantie. Lindy had WEL een visie op de omgang met de ingewikkelde doelgroep van kinderen met een beperking, maar geen behoefte om daar luidruchtig gelijk in te willen hebben.

En toen kwam het moment dat ik afscheid nam.

Met Lindy samen in de auto was ik onderweg naar de eetgelegenheid en het team had me ondertussen
uitgedost als koe, inclusief het bijbehorende carnavalspak met een enorme uier.
Het kon me niks schelen want niemand die het zag toch?

Halverwege passeerden we een klein kruispunt en we zagen tot onze grote schrik hoe een motorrijder aangereden werd door een auto.

Hij vloog door de lucht en landde hard op de grond. We schrokken allebei hevig.
Er ging een seconde voorbij terwijl onze auto doorreed en we het achter ons lieten.

En toen kwam de volwassen Lindy naar boven. Ze keek me aan en zei: “Steven, ik vind dat we moeten stoppen!”

Ze liet zich niet hinderen door leeftijdsverschil of rangen en standen. Ze zei het, ze vond het en ze méénde het.
Dus stopte ik direct, want dat effect heeft het dan. We liepen gehaast samen naar de motorrijder.
Ik hielp hem terwijl er een ambulance werd gebeld en de agent aantekeningen maakte.
Tien minuten gingen voorbij, en de schade leek mee te vallen.

En toen zag ik Lindy weer. Op twee meter afstand stond ze zich te verbijten van het lachen.

Want ik zat op mijn knieën in een koeienpak inclusief een enorme uier over een gewonde heen gebogen.
Dat beeld raakt ze NOOIT meer kwijt vrees ik.

Maar nu even terug naar Lindy. Een gevoelige, zachtaardige vrouw, bescheiden over haar vele talenten.

Ik weet zeker dat ze in haar kern nog steeds onvoorwaardelijk zin en ambitie heeft om het verschil
voor een ander te betekenen, moedig genoeg om iets belangrijks te zeggen,
ook als dat tegen je eigen baas, of wie dan ook is, maar tussendoor genoeg ruimte vindend voor iets van humor.
Zij coacht, zo lees ik, onder meer rondom het thema premature kinderen en dat behelst alle ellende en zorgen die ouders daarin zoal meemaken.
Over dat onderwerp kan ik uit eigen ervaring helaas een heel dik boek schrijven, maar ik ben inmiddels twintig jaar verder. Mijn dochters zijn inmiddels volwassen maar allemachtig…wat had ik Lindy twintig jaar geleden willen tegenkomen als coach.

Want als je als ouder op het gebied van leven en dood met je kinderen worstelt, dan is een empathische, levenslustige coach goud waard.

En daarom raakte het bericht me aan. Voor mij is het twintig jaar geleden, een kwestie van helaas, van pech gehad. Maar wat geweldig dat ouders nu hun weg kunnen vinden naar iemand die oog en oor heeft voor deze ingewikkelde problematiek.

Steven