Zwanger worden en vooral blijven..

Het begon allemaal 13 jaar geleden, nou eigenlijk al toen ik klein was.. maar dit verhaal begint 13 jaar geleden.

Ik kreeg te horen na een gynaecologische ingreep dat ik een Uterus Didelphys heb. Dit is een aandoening waarbij de baarmoeder (in de fase van embrio) dubbel aangelegd is. Beide baarmoeders hebben allebei een eigen baarmoedermond en soms heeft de vrouw ook twee vagina’s. Elke baarmoeder heeft zijn eigen eileider en eierstok.

En ja ik had het tot de operatie allemaal.

Ik merk dat er nu ook iets van schaamte op komt. In de zin van.. “ga ik dit delen met iedereen die het maar kan lezen?” tegelijkertijd weet ik (door mijn opleiding en ervaring), dat schaamte alleen maar wordt versterkt wanneer je het ‘geheim’ houdt. En daar help ik niemand mee.

Dus ja, ik had ook 2 vaginale ingangen.

Dit heb ik nooit als anders gezien, het was alleen wat lastig met menstrueren en tampon gebruik, want ja ik deed er geen 2 in:) Hierin dacht ik wel dat het bij mij anders was.
Toch bespreek je dit soort dingen niet zo snel als puber.

Maar goed 13 jaar geleden kreeg ik dit te horen, met de mededeling dat ik wel kinderen kon krijgen, maar dat ik kans had op meerdere miskramen en een vroeggeboorte. Hier begon mijn angst! Mijn kinderwens was vanaf vroege leeftijd al zo groot en iets in mij dacht altijd dat dit niet voor mij gewenst was. En nu dit.. ‘Zie je..’ Toen ik mijn huidige partner tegenkwam en we uiteindelijk aan kindjes dachten, werd de angst steeds groter.

Net voor deze periode kreeg ik een Burn out.

Het werd mij alles teveel. Ik kon niet meer functioneren. Trillen, angstaanvallen, chaos, twijfel, niet meer goed kunnen nadenken en veel verdriet. Na een jaar krabbelde ik op.

En toen gebeurde het.. De eerste keer proberen en twee streepjes waren te zien op de test. Ik kon mijn ogen niet geloven!! Ik zwanger!?!

We vertelde het op 1ste kerstdag aan onze families die net zo blij in shock waren als wij. 2de kerstdag ging het helaas mis.

Ik was snel weer zwanger en bleef nu zwanger. Het voelde als een wonder.

Ik kon het niet geloven, mijn lijf zei dat het echt was. Ik voelde het aan alles. Vanwege mijn miskraam mocht ik met 8 weken voor een echo. Hierop was geen hartactiviteit te zien. Ze zeiden dat het nog kon veranderen en dat ik misschien toch minder ver was. Maar ik wist genoeg. Toch na een week terug. Het vruchtzakje was gegroeid, alleen mijn kindje niet. Heel bizar, want ik voelde aan alles dat ik in verwachting was. Alleen de kleine spruit deed het niet.

Ze noemen dit een missed abortion.

Ik stond voor de keuze om het weg te laten halen of het natuurlijk te laten gebeuren. Ik koos voor curettage, ook omdat ik me zo zinloos zwanger voelde.  Tevens kon het nog zo een paar weken duren voor het op natuurlijke wijze mijn lichaam zou verlaten. Ik voelde me verdrietig, ‘leeg’ en in de maling genomen door mijn eigen lichaam.

De dag na mijn curettage was ik jarig. Het enige leuke was dat ik ontbijt op bed kreeg. Wat een ellende was het zeg.

Snel gingen we het weer proberen en ja bij de 2e keer weer raak! Ik mocht met 6 weken gelijk voor echo en wederom.. geen hartactiviteit. De echoscopiste  zag ook iets wat ze niet helemaal kon verklaren en daarom moest ik na een week terugkomen.

Toen zagen ze het inderdaad beter, het was een eeneiige tweeling, maar opnieuw zonder hartactiviteit.

Wel bizar hoor, dat het gewoon doorgroeit, maar de kindjes zelf niet leven. Wederom een curettage.

Omdat het nu 3 keer was gebeurd kregen we de mogelijkheid om testen te doen om te kijken of er iets in ons DNA zat of iets met mijn bloedstolling mis was. Na 3 maanden kregen we de uitslag wat erg spannend was. Gelukkig was de uitslag goed en kregen we groen licht om het weer te proberen.

Het lukte gelukkig weer vrij snel! Dat was wel een geluk voor ons, want ik heb me vaak beseft.. als je dit hebt en je wordt niet snel zwanger.. wat een traject..    

Achteraf gezien durf ik te zeggen dat het deze keer anders voelde, beter. Toch voelde ik dit op dat moment niet hoor, althans dat durfde ik niet. Net toen ik weer zwanger was, kwam mijn beste vriendinnetje met een internetlink over progesteron te kort, wat ook een reden van een miskraam kan zijn. Ik schok van de lijst en dacht, ja dat heb ik! Dus ik was als de dood toen we voor de echo gingen. Is het dit keer wel goed, gaat het daardoor mis? Gelukkig had ik snel een afspraak.

En.. het hartje klopte! Ik kon mijn ogen niet geloven!! Ik krijg er nog kippenvel van.

Ik heb de gynaecoloog gelijk over mijn bevindingen verteld rondom progesteron tekort. Waardoor ik startte met 3x daags vaginale progesterontabletten (Utrogestan). Dit moest ik overigens sowieso gaan gebruiken om mogelijk de vroeggeboorte te rekken. Het maakt je baarmoeder rustig.

Wauw kregen wij dan toch een kindje!?!

Ik had geregeld controles voor de baarmoederhalsmeting. Dat was altijd even een gepuzzel, doordat ik er twee heb :-).

Het was steeds goed gelukkig! Rond 14 weken had ik heel vaak harde buiken. Letterlijk bij ieder hobbeltje in de weg en de minste inspanning kromp mijn baarmoeder echt als een keiharde bal ineen. Ik mocht dan ook met 16 weken niet meer werken en moest rustig aan doen. De harde buiken bleven, maar mijn buik groeide en ik kwam steeds verder in de zwangerschap! Ik deed er alles aan om de kleine man zo lang mogelijk binnen te houden. Het was erg spannend allemaal. Gelukkig durfde ik tussendoor te genieten als ik hem voelde, wat een wonder is het toch hè.

Naud (want zo wist ik al snel dat hij ging heten:) lag vroeg in de zwangerschap in stuit en is al die tijd zo blijven liggen.

Op een gegeven moment was zijn hoofdje te klein bij de metingen. Dit kon twee dingen betekenen.
Of het kon niet goed gemeten worden, doordat hij klem en in stuit lag of het was foute boel.
De arts ging uit van het eerste, maar ze moeten toch altijd het tweede erbij vermelden. Als moeder met al de onzekerheden die zich al hebben voorgedaan is dit echt niet fijn.

Dat is me bijgebleven, artsen moeten altijd de ergste scenario’s delen..

Ik snap het en toch is dit vaak helemaal niet helpend. Ik zie dit nu ook bij andere moeders terug. Zoveel angsten ontstaan hier al en hebben later veel uitwerking op ons psychisch welbevinden en daardoor ook op ons gedrag. Achteraf zou ik veel meer hebben willen vertrouwen op mijn moedergevoel. Want ergens onderliggend voel je hoe het zit, alleen nemen de angsten en onwetendheid de overhand. Dit is één van de dingen waar ik nu andere moeders in ondersteun en coach.

Herken je dit?

Laat het me weten info@vroegbegin.nl Ik hoor graag jou verhaal!

Liefs..                       

Lindy Prins

 (Vrouwencoach en Ervaringsdeskundige prematuur moederschap)

Vroeg BegiN, BegiN bij jezelf